از میان پسران شیخ عبدالکریم این دو نفر از همه بیشتر معروف شدند.رحیم (سمت راست)به خاطر اذان منحصر بفردش و سلیم (سمت چپ)به واسطه قرائت قران و نوحه خوانی.(اذان کامل سلیم ۱۷ دقیقه و۳۱ ثانیه است که همزمان ترجمه شعر گونه اذان را نیز به فارسی میخواند.)

 

(پدر و پسران جز محمود همه اذان گو و نوحه خوان شدند.تمام پسرها جز رحیم و سلیم جوانمرگ شدند.)

یکی از نکاتی که رحیم مؤذن زاده بر آن تاکید داشت این بود که بایستی اذان را با موسیقی ایرانی که متناسب با فضای روحی ایرانیان است اجرا کرد. این در حالی است که در سالهای گذشته در بعضی مسابقات اذان کشورمان، به هیچ وجه نمی شد به سبک مؤذن زاده ، اذان گفت و چنین مؤذنی از دور مسابقات حذف می شد!؟چرا؟ چون آن را خلاف قواعد عربی و حتی گاهی بی کلاسی می دانستند! ولی خود استاد رحیم موذن زاده  می گفت زمانی که به حج رفته بود ،همان عربها اذان ایشان را در صحرای منا پخش کردند. در ضمن حاج رحیم حاضر نشد برای خواندن اذانش در عرفات اشهد ان علیا ولی الله را حذف کند.او این قسمت از اذانش را بسیار دوست داشت.


(بخشی از دستخط رحیم موذن)
صدای شیخ کریم آنقدر رسا و بلند بود که وقتی از مناره ی مسجد امام اذان میگفت صدایش در حسن آباد به گوش میرسید! 
وقتی نعیم با پدرش میخواند کسی تشخیص نمیداد که کدامشان در حال خواندن هستند. حاج رحیم میگفت او یک دقیقه ی کامل چهچه میزد!

علی معلم دامغانی که اذان موذن زاده را در عرفات شنیده بود آنرا یکی از بدیع ترین نمونه های اذان برشمرده بود!این اذان بسیار نورد توجه حاجی ها قرار گرفته بود.یکباربه آقای مسجد جامعی که آن موقع وزیر ارشاد بودکاغذی نشان داد که اسم دو هزار جوان بر رویش نوشته شده بود!گفت این جوانها مشکل دارند.شما وزیر هستیدو باید یک کاری بکنید!
منبع:همشهری ماه