136 سال پيش درچنين روزي - 22 فوريه سال 1873 ميلادي: علامه اقبال لاهوري شاعر پارسي گوي و متفكر پاكستاني بدرود حيات گفت. اين شاعر مسلمان با شعرش پرچم رهبري و تربيت ملتش را بدوش كشيد. و مسلمانان رنج كشيده هند را بيدار كرد. او از اصلاح طلبان بزرگ و از بانيان كشور پاكستان بود. عمق انديشه هاي اقبال بسيار و قدرتش براي بيان افكار عميقش سزاوار تحسين است. آثار وي در مجموعه هاي متعدد بطور مكرر و به زبانهاي مختلف به چاپ رسيده است. جاويد نامه كه محصول خاموشي و سركوبي ملت مسلمان هند و مجموعه اي از اوضاع سياسي و تاريخي فلسفي، اجتماعي و مذهبي است مشهورترين اثر اقبال است اما مهمترين اثر اقبال «احياي فكر ديني اسلام» نام دارد.

چون چراغ لاله سوزم د رخيابان شما
اي جوانان عجم! جان من و جان شما

غوطه ها زد در ضمير زندگي انديشه ام
تا به دست آورده ام افكار پنهان شما

مهر و مه ديدم، نگاهم برتر از پروين گذشت
ريختم طرح حرم در كافرستان شما

تا سنانش تيزتر گردد، فرو پيچيدمش
شعله اي آشفته بود اندر بيابان شما

فكر رنگينم كند نذر تهيدستان شرق
پاره ي لعلي كه دارم از بدخشان شما

مي رسد مردي كه زنجير غلامان بشكند
ديده ام از روزن ديوار زندان شما

حلقه گرد من زنيد اي پيكر آب و گل!
آتشي در سينه دارم از نياكان شما